Home Blog Page 139

The state-approved art of desecration

0
Graphics by Justin Umali

State-approved bloodlust has resulted in grief for families of victims and profit for those who engage in bloody business. Out of all of Duterte’s campaign promises, it seems his challenge to “put up more funeral parlors” was the one that became true.

By JUSTIN UMALI
With reports from JANESS ANN J. ELLAO

Bulatlat.com

SANTA ROSA, Laguna — At least six people were killed in a span of one week, from August 3 to 10. The spate of killings also spawned frustration and anger for relatives of the victims. Until now, police still claim custody for three of the six: Dioscoro Cello, Rey Masinas, Alex Perdeguerra. It took two days, meanwhile, before the remains of Randall Echanis were turned over to his family.

Denying families the right to bury their murdered kin is nothing new to state agents. Human rights defenders and relatives of victims have come to expect the harrowing gauntlet of visiting police stations and army camps only to be directed somewhere else, unusual and unnecessary requirements to claim remains, and the tired excuse of “Utos ng nasa taas e,” (The order came from the higher-ups) when reports of extra-judicial killings come about.

“The point of denying families the right to claim remains is to dissuade them and break their spirit in pursuing justice,” said Cristina Palabay, secretary-general of human rights alliance Karapatan. “Not just through bureaucratic means but in how they intimidate families too.”

The recent events surrounding Randall Echanis write itself like a textbook case in human rights violation. The chairperson for Anakpawis Party-list and a peace consultant for the National Democratic Front of the Philippines (NDFP) met his untimely demise inside a rented apartment, murdered and bearing the tell-tale marks of torture.

That morning, his wife Erlinda positively identified the body as that of her husband’s. They claimed the remains later that day.

Things would take an even worse turn when police exerted all effort to snatch Echanis’ remains from the grieving wife, going so far as to claim that the man was actually “Manuel Santiago,” arresting a paralegal for obstruction of justice, and demanding a DNA test to prove identity – something that the police “have no power to demand,” according to Echanis family laywer Jobert Pahilga.

There are also no laws which allow the police to mandate which funeral parlor the remains will be sent to, especially once positive identification has been established. The Echanis family eventually won out and the fallen activist’s remains were turned over for a proper autopsy.

“That has never happened before,” Palabay said, referring to the tug-of-war for Echanis’s remains after it had already been claimed. “Police are usually hands-off once families have managed to claim their relatives.”

Such is the case with the three New People’s Army combatants and one hors de combat killed in back-to-back operations in barangay San Antonio, Kalayaan, Laguna. It took Mario Caraig’s sister Floriza almost five days, passing through one arbitrary requirement after another, to finally claim her brother’s remains.

Caraig was wounded when police raided a house he was staying at and killed him, ignoring his status as hors de combat. The family he was staying in, the Asedillos, were subsequently arrested and have yet to be found.

Dioscorro Cello’s daughter, Reveleen, however, isn’t so lucky. Until now, police are denying all proof that she is indeed who she says – even going so far as to ignore a birth certificate from the the Philippine Statistics Authority by saying that they need an official receipt as well.

“The police are trying to hide evidence of their crimes,” said Kyle Salgado, spokesperson for Karapatan Southern Tagalog. “They’re trying to frustrate all efforts by families to seek justice, while trying to hide their violations of international humanitarian law.”

As NPA combatants, Cello, Masinas, and Perdiguerra are guaranteed rights under the Comprehensive Agreement on Respect for Human Rights and International Humanitarian Law (CARHRIHL), signed by the Government of the Republic of the Philippines and the NDFP.

Part 4, Article 3, Number 4 of the CARHIRHL prohibits the “desecration of the remains of those who have died in the course of the armed conflict or while under detention, and breach of duty to tender immediately such remains to their families or to give them decent burial.”

Hors de combat like Caraig are likewise protected under CARHRIHL, who should have been “collected and cared for by the party to the armed conflict which has them in its custody or responsibility,” instead of treated as a combatant, according to Part 4, Article 4, Number 2 of the said agreement.

The recent spate of human rights violations are hardly the first. Police, military, and state agents have steadily perfected their morbid art of denial of justice since Duterte came to power four years ago. From July 2016 to April 2020, Karapatan logged 308 cases of extra-judicial killing outside of tokhang, or drug-related killings.

But not even tokhang victims get respite. If not hidden by state forces, funeral parlors sometimes charge exorbitant fees to families of victims of senseless killings. Police officers choose these funeral parlors, and reportedly even accompany them to crime scenes to instantly secure remains, collecting their bloody prizes wrapped in tape. It’s an open secret among families of victims that some of the pre-approved parlors chosen by investigators are themselves owned by retired officers.

Llore Benedicto, who lost her two sons Crisanto Antonio and Juan Carlos to Duterte’s war on drugs, said they were shown photos of her sons in Camp Karingal in Quezon City, where she positively identified them. They then had to go to several funeral parlors before they found out that the police had already pre-picked Light Funeral Services for them, and they cannot take the remains to the funeral parlor of their choice.

Light charged P112,000 (US$2,290) for Benedicto’s two sons. Distraught, she sought the help of church-based human rights workers in Rise Up, and lawyer Kathy Panguban, who negotiated a release of P75,000 (US$1,533). It took her and her family a total of eight days since they learned of her sons’ killings before they could hold a decent wake and properly grieve.

State-approved bloodlust has resulted in grief for families of victims and profit for those who engage in bloody business. Out of all of Duterte’s campaign promises, it seems his challenge to “put up more funeral parlors” was the one that became true.

Is there a solution in sight? With the recent imposition of the Anti-Terrorism Law and increasing reliance on police and military action as a cover for “medical” response, it seems like state impunity has reached heights not seen since Martial Law. The old aswangs of Philippine myth have become real: body snatchers in the dead of night, murderers cloaked in shadow.

But if the rise of state terrorism is predicated in history, then it follows that its end must also take cues from historical fact. If there is one lesson we can learn from the Martial Law era, the Filipino people will eventually rise up to end such monstrosities. (https://www.bulatlat.com)

The post The state-approved art of desecration appeared first on Bulatlat.

Urban poor in Quezon City left out from gov’t aid since March

0

With the Philippine government set to provide the next wave of aid for pandemic-hit Filipinos, residents of urban poor community Payatas in Quezon City said they received none since March.

In a protest action yesterday, Aug. 12, the Pinagkaisang Lakas ng Mamamayan, a grassroots organization of Payatas residents, said the Department of Social Welfare and Development, the lead government agency in providing aid to the poor and displaced workers amid the COVID-19 pandemic, has yet “to address the needs of the many left out of social assistance.”

As of 2015, Payatas ranked fifth as the most populous village in the National Capital Region.

Resident observed minimum health standards during their protest action, including wearing of face masks and practicing of physical distancing.

Photo courtesy of Kadamay
Text by Janess Ann J. Ellao
(https://www.bulatlat.com)

The post Urban poor in Quezon City left out from gov’t aid since March appeared first on Bulatlat.

Marahas na pagpaslang kay Randall “Randy” Echanis, kinundena

0

Nagsagawa ng indignation rally ang iba’t ibang progresibong grupo at peace advocates upang ipanawagan ang hustisya para kay NDFP Peace Consultant Randall “Ka Randy” Echanis na brutal na pinaslang sa kaniyang tinitirhang bahay noong Agosto 10.

The post Marahas na pagpaslang kay Randall “Randy” Echanis, kinundena appeared first on Kodao Productions.

Ang pagbabalik ng parusang kamatayan

Matapos ipanukala na muli sa Kongreso ni Pangulong Duterte ang pagbabalik sa parusang kamatayan, uminit na naman ang talakayan tungkol sa isyung ito.

Matatandaan na ang parusang kamatayan ay ginagawa na dito sa ating bansa mula pa noong panahon ng mga Kastila.

Si Dr. Jose Rizal, halimbawa, ay pinatay sa pamagitan ng firing squad. Sina Father Gomez, Burgos, at Zamora naman ay pinatay sa pamamagitan ng garrote na sumakal sa kanila.

Pagdating ng mga Amerikano, nauso naman ang silya-elektrika o electric chair.

Nagpatuloy ang death penalty hanggang tayo ay mabigyan ng kalayaan ng mga Amerikano noong 1946 hanggang sa administrasyon ng Pang. Ferdinand Marcos noong 1965 hanggang 1986.

Pansamantalang nahinto ang death penalty noong 1987 nang magkaroon ng moratorium sa bagay na ito ang administrasyon ni Pang. Cory Aquino.

Isa pa, sa Bill of Rights ng ating 1987 Saligang Batas ay ito ang nakasaad:

“Seksyon 19. (1) Hindi dapat ipataw ang malabis na multa, o ilapat ang malupit o di-makataong parusa, o ang parusang kamatayan, maliban kung magtadhana ang Kongreso ng parusang kamatayan sa mga kadahilanang bunsod ng mga buktot na krimen. Dapat ibaba sa habang buhay na pagkakulong ang naipataw nang parusang kamatayan.”

Malinaw sa ating Saligang Batas na tinatanggal na ang parusang kamatayan ngunit maari itong ibalik ng Kongreso sa mabigat na mga kadahilanan doon lamang sa mga heinous crime.

Ang Pilipinas ang kauna-unahang bansa sa Asia sa modernong panahon na nakapagtanggal ng parusang kamatayan.

Ngunit pagdating ni Pang. Fidel Ramos noong sumunod na administrasyon ay nagbuo ng batas ang Kongreso kung saan binalik sa mga piling kaso ang pagpataw ng death penalty.

Patuloy ito hanggang sa administrasyon ni Pang. Joseph Estrada.

Pagdating naman ng administrasyon ni Pang. Gloria Arroyo ay ipinasa uli ng Kongreso ang isang batas noong 2006 na nagbabawal na naman sa parusang kamatayan.

Hanggang sa kasalukuyan, ito ang umiiral sa ating bansa: bawal ang parusang kamatayan dito.

Dahil sa batas na ito, lahat ng nahatulan ng parusang kamatayan ay binabaaan ang sentensiya noong 2006.

Ayon pa sa Amnesty International, ito ang pinakamaraming commu-tation ng parusang kamatayan na naganap sa buong mundo.

Tinatantiyang 1, 2030 na mga bilanggo sa death row ang nakinabang sa commutation ng kanilang mga hatol.

Mahigit 10 taon nang walang parusang kamatayan sa ating bansa. Ang Pilipinas ay isa sa 140 bansa sa buong mundo na nagtanggal na sa parusang kamatayan.

Pero sa nakaraang halalan sa pagkapangulo noong 2016, kasama sa plataporma ng kandidatong si Duterte ang pangakong kapag siya ang nanalo ay sisikapin niyang maibalik ang death penalty sa ating bansa upang mapigilan ang paglago ng mga krimen.

At nanalo nga siya noong nakaraang eleksiyon.

Magmula nang siya ay maging president, sinikap ni Duterte na hikayatin ang Kongreso upang maibalik ang parusang kamatayan, lalo na sa mga kasong may kaugnayan sa ilegal na droga.

Matatandaan na noong Marso 2017, inaprubahan ng Mababang Kapulungan ng Kongreso ang panukalang batas na nagbabalik ng death penalty sa ating bansa sa mga drug-related offenses.

Hindi ito nakapasa sa Senado, kaya’t nanatili pa rin sa ating bansa ang death penalty noong nakaraang Kongreso.

Pero hindi tumigil dito ang Pangulo.

Maaalala natin na muli niyang iginiit ang pagbabalik sa parusang kamatayan lalo na sa mga krimeng may kaugnayan sa ilegal na droga nitong kanyang 2020 State of the Nation Address.

Sa ngayon, may kulang-kulang 12 panukalang batas na nakabinbin sa Mababang Kapulungan ng Kongreso na nagbabalik sa parusang kamatayan.

Kamakailan lang ay ipinangako ni Cong. Martin Romualdez ang kompletong debate sa House of Representatives tungkol sa mga panukalang batas na ito kahit na tayo ngayon ay nasa gitna ng pandemya sanhi ng Covid-19.

Ayon sa kanilang mga sponsors, ginawa nila ang mga panukalang batas na ito upang sugpuin ang paglawak ng krimen sa ating bansa.

Ngunit tama kaya ang kanilang dahilan, mga kasama?

Una sa lahat, walang sapat na datos na nagpapakita na ang parusang kamatayan ay makakapigil sa mga kriminal sa pagsagawa ng mga mabibigat na krimen.

Para mapatigil ang paglawak ng krimen, dapat nating palakasin ang sistema ng ating hustisya at gawing mas epektibo ang panghuhuli at papakulong sa mga kriminal.

Ang dahilan ng paglawak ng kriminalidad ay dulot ng ibang sanhi tulad ng kahirapan, kawalan ng trabaho, hindi pantay na pwesto sa lipunan at iba pang mga bagay; hindi ang kawalan ng parusang kamatayan.

Sa katunayan, lumalabas sa mga pag-aaral na noong mga taong tayo ay may death penalty pa ay lalong dumadami at lumalawak ang mga krimen at hindi ito nababawasan.

Pangalawa, ang pagbabalik ng parusang kamatayan ay makakaapekto sa mahihirap at mas mababang sektor ng lipunan na walang kakayanan upang kumuha ng maasahang abogado upang ipagtanggol ang kanilang mga sarili.

Sa isang survey na ginawa ng Free Legal Assistance Group (FLAG) sa mga nakakulong sa death row noong 2004 ay napansin nilang 2/3 sa mga ito ay mas mababa sa minimum wage ang kinikita.

Karamihan sa kanila’y nagtatrabaho sa agrikultura, konstruksiyon, at transportasyon. Umabot sa 62 porsiyento sa kanila ang hanggang elementarya lamang ang natapos; 32 porsiyento ang tapos ng hayskul at anim na porsiyento lang ang nakatapos ng kolehiyo.

Ito ay nagpapatunay na ang karamihan sa nahatulan ng kamatayan ay galing sa mahihirap at mababang antas ng lipunan na kulang ang kakayahan upang ipagtanggol ang kanilang sarili.

Pangatlo, ang parusang kamatayan ay lumalabag sa karapatang mabuhay na isinusulong ng maraming relihiyon at paniniwala.

Ang buhay ay bigay ng Maykapal. Siya lang ang may karapatang kumitil dito.

Kung nakagawa man tayo ng kasalanan, ang pagkabilanggo ay sapat na parusa upang mabigyan tayo ng pagkakataong magbago.

Hindi na natin mababago ang ating mga sarili kung tayo ay tatanggalan ng karapatan upang mabuhay.

Ito ang dahilan kung bakit ang Simbahang Katoliko ay mariing tumututol sa death penalty na ito.

Pang-apat, tayo ay lalabag sa international law kapag ibinalik natin ang parusang kamatayan sa ating bansa.

Pumirma tayo noong 1987 sa Second International Protocol kaugnay ng International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) na nangangakong tatanggalin na sa ating bansa ang parusang kamatayan.

Ito ay obligasyon ng ating bansa sa pandaigdigang sambayanan at may malaking epekto sa atin kapag nilabag natin ito.

Kaya, sa aking paningin, hindi dapat ibalik ang parusang kamatayan!

Bilyon ang itatala, barya ang nakukuha

 

Bumubulusok ang ekonomiya ng bansa. Nakita na itong paparating ilang buwan bago pa naitala ng Philippine Statistics Authority (PSA) itong pinakamatinding paglubog ng ekonomiya simula noong dekada otsenta. Ang magiging tugon kaya ng gobyerno’y katulad ng sa pandemya: Mabagal, magulo, at maliit kung ikukumpara sa gahiganteng kahingian?

Dala ng usaping ekonomiya ang mga numero at termino na sa totoo’y ibang pangalan lang para sa kalunus-lunos na danas ng karaniwang Pilipino. Iba-iba ang mukha ng 16.5 porsiyento na naging pagliit ng gross domestic product (GDP) ng bansa ngayong ikalawang kapat ng 2020.

Nariyan ang mga pamilyang umaasa sa remitans ng kamag-anak na Overseas Filipino Worker, pero ngayo’y mas maliit ang natatanggap, kung mayroon pa. Makikita itong tinatawag na recession sa danas ng mga pamilyang sabay-sabay nawalan ng bread winner, o kaya nama’y gahiganteng tapyas sa sweldo ang hinarap. Sa tala ng PSA nitong Abril, halimbawa, may 7.3 milyong katao sa Pilipinas ang nawalan ng trabaho. Inaasahang tataas pa ang bilang na ito kung hindi makokontrol ang coronavirus disease-2019 (Covid-19) at patuloy na magtitipid ang mga negosyante at employer.

Paghingi ng ayuda sa kung sino-sino sa Facebook. Panlilimos ng mga tsuper. Pakikipagbarter ng kagamitan may maipangraos lang sa araw-araw o sa darating na pasukan ng mga estudyante. Ito ang danas na dapat kasabay na sinisilip ng gobyerno habang gumagawa ito ng komprehensibong tugon pang-ekonomiya.

Pero sa ginagamit na pananalita ng administrasyon at ng ibang ekonomista, hindi ito ang nakikita natin.

Natural ang recession. Makakabangon ang ekonomiya. Ang pagbulusok ng ekonomiya’y dahil sa pandemya. Ilan lang iyan sa mga katagang maya’t maya lumalabas sa bibig ng mga opisyal. Halimbawa, noong unang lingo ng Mayo, sabi ni Bangko Sentral ng Pilipinas Gob. Benjamin Diokno na “makakabangon naman ang ekonomiya bago matapos ang taon”. Ang idinugtong niya ang mahalaga pagtuunan. Sabi niya, makakabangon naman “kung makokontrol ang pandemya sa ikalawang kapat ng taon.”

Ikalawang kapat na ng taon at kaliwa’t kanan ang paghingi ng saklolo ng healthcare workers. Ang kinailangan sana’y pagkontrol sa pandemya, hindi pagdepende sa bakunang hindi pa nalilikha, hindi milagrosong biglaang pagkawala ng sakit.

Posible ba sana ito? Kung titignan ang kaso ng Vietnam, na ngayo’y nakakakita na ng maliit na pag-angat ng ekonomiya, oo.

Ayon na nga sa executive director ng Ibon Foundation na si Sonny Africa, “pinagdurusahan natin ang pinakamalalang krisis pangkalusugan at pang-ekonomiya sa Timog Silangang Asya, at maging sa naitala nating kasaysayan.”

Ngayon, kailanganang bantayan ng bawat Pilipino ang binubuong tugon ng administrasyon.

Sa datos ng naging paggastos ng mga gobyerno sa Timog Silangang Asya ngayong panahon ng pandemya, isa na ang administrasyong Duterte sa pinakakuripot. Dinaig pa ito ng mga gobyerno ng Brunei at Timor Leste, dalawang bansa na mas maliit ang ekonomiya kaysa sa Pilipinas.

Nakikita nating nagpapatuloy ang barya-baryang pagtugon na ito sa isinusulong na Bayanihan to Recover as One o Bayanihan 2, na maglalaan ng hindi lalagpas sa P180- Bilyon, o wala pa sa isang porsiyento ng GDP ng bansa. Itong paggastos sana ng gobyerno ang makatutulong sa milyong pamilya na ngayo’y walang maipangtustos, at maliliit na negosyong hindi nakayanan

Alay sa altar ng tubo

Walang masama sa pananampalataya, lalo na sa panahon ng krisis, at karaniwan lang mag-alay ng bulaklak at kandila kapalit ng biyaya. Ang masama ay ang pagsamba ng administrasyong Duterte sa negosyo at kapital, at pag-alay niya sa buhay ng mga manggagawang Pilipino kapalit ng suporta ng mga kapitalista sa kanyang pasistang diktadura.

Lumobo na sa lampas 100,000 ang mga kaso ng coronavirus disease-2019 (Covid-19) sa bansa. Malakihan ang pagtaas ng bilang ng nahawahan ng sakit mula nang magluwag ng kuwarantina. Kalakhan ng mga kaso, sa Metro Manila at mga probinsiyang sentro ng komersiyo at manupaktura gaya ng Laguna, Cavite at Cebu.

Rumururok pa lang ang krisis ng Covid-19 pero itinulak na ng mga tagasulsol ng neoliberal na patakaran sa ekonomiya ni Duterte na payagang magbalik operasyon ang maraming pagawaan. Pinaluwag din ang mga restriksiyon para makabalik-trabaho na ang mga manggagawa.

Matapobreng sinabi pa ni Presidential Adviser for Entrepreneurship Joey Concepcion na puwede nang magbalik-trabaho ang mga manggagawa dahil mas sanay naman daw sa sobrang exposure ang mahihirap at may mas malakas na resistensiya kaysa mga nakakariwasa at namumuhay sa ligtas na pamayanan.

Kailangan daw buhayin ang ekonomiya. Pero kapalit nito ang buhay at kalusugan ng mga manggagawa.

Pinagtrabaho ang mga manggagawa kahit walang kaseguruhan sa kalusugan gaya ng mass testing, contact tracing, inspection, at iba pa. Wala ring maayos na sistema ng pampublikong transportasyon para ligtas silang makapasok at makauwi. Sa maraming kaso, wala pang karampatang benepisyo gaya ng hazard at overtime pay.

Nitong katapusan ng Hulyo, ibinalita ng Philippine Economic Zone Authority na 30 sa 140 kompanya sa Laguna Technopark ang nakapagtala ng mga manggagawang nagkasakit. Pinakamarami ang 290 manggagawa mula sa Nidec Philippines Corp. na may mahigit 8,000 empleyado.

Ayon sa provincial health office ng Laguna, ang natukoy nilang ang bungkos ng mga impeksiyon sa buong lalawigan ay nakasentro sa mga sonang industriyal sa mga lungsod ng San Pedro, Biñan at Sta. Rosa.

Sa tala ng Institute for Occupational Health and Safety Development (Iohsad) 47 porsiyento ng kabuuang lakas-paggawa ng bansa’y nasa mga rehiyon ng Metro Manila, Central Visayas, Calabarzon at Central Luzon. Nakakabahala na ang mga rehiyong ito na may pinakamatataas na bilang ng kaso ng Covid-19 ay siya ring mga rehiyon na nagtala ng pinakamababang antas ng pagsunod sa mga pamantayan ng occupational health and safety.

Para sa Iohsad, maituturing na itong trahedyang pangkalusugan sa mga lugar-paggawa. Trahedyang bunga ng pagtanggi ng gobyerno na tugunan ang matagal nang panawagan ng mga manggagawa at mamamayan para sa libreng mass testing sa mga lugar-paggawa. Pinalala pa ang palpak nang mga patakaran sa pagpigil sa paglaganap ng Covid-19 ang matagal na pagbinbin sa mga labor inspection.

Ngayong nabubulunan na ang sistemang pangkalusan ng bansa sa bilis at lawak ng paglaganap ng Covid-19, nanawagan na ang mga doktor at manggagawang pangkalusugan na maghigpit muli ng kwarentina para makapagbuo ng mas maayos na plano ang gobyerno.

Nakakasuklam na muli na namang nagmatigas ang mga neoliberal na sulsulero. Kesyo hindi maaring pahabain ang Modified Enhanced Community Quarantine dahil kailangan daw magtuloy ang ekonomiya. Layunin daw nilang iligtas ang mga trabaho at kabuhayan. Ang tanong, trabaho at kabuhayan nino?

Ang totoo, gusto lang isalba ng gobyerno ang tubo ng malalaking kapitalista kesehodang magkandamatay ang libu-libong mamamayan sa sakit at gutom. Para sa kanila, ang “new normal” ay “business as usual”. Anumang mungkahi at panawagan para sa ligtas na lugar-paggawa, basta makakabawas maski katiting sa tubo ng kapital ay kagyat na isinasantabi, o mas malala pa, sinusupil.

Lampas kalahating taon na nating hinaharap itong pandemya. Pero wala pa ring malinaw na plano ang administrasyong Duterte sa pagtugon sa krisis pangkalusugan. Sa kabilang banda, buung-buo naman ang neoliberal na mga plano nitong isalba ang mga kapitalista sa pamamagitan ng trilyones na utang panlabas na ipangsasalba sa malalaking korporasyon.

Walang ayuda para sa mga mamamayan pero may ayuda para tustusan ang nawalang kita ng malalaking negosyo sa panahon ng pandemya. Walang mass testing labor inspection para hindi maantala ang produksyon sa mga malalantad na paglaganap ng sakit at paglabag sa occupational health and safety.

Lumalabas na ang plano lang ni Duterte, panatilihing bundat sa tubo ang mga oligarkiya sa negosyo para manatili ang suporta ng mga ito sa kanyang administrasyon. Labis na kasi siyang nahihiwalay sa mamamayan dahil sa palpak na pagtugon sa pandemiya at malawakang paglabag sa karapatang pantao.

Ang pagpapauna ni Duterte sa interes ng kapital kaysa sa kalusugan at kaligtasan ng mga manggagawa at mamamayan ang tunay na nagpapalala ng pagkalat ng sakit.

Pero hindi mga tupa ang mga manggagawang Pilipino. Hindi sila papayag na patuloy pang isakripisyo ni Duterte ang kanilang buhay at kalusugan sa altar ng tubo. Alam nila na para tunay na masugpo ang Covid-19, kailangan munang nilang sugpuin ang inutil at pasistang gobyernong naglalagay sa peligro sa buhay nila at kanilang mga pamilya.

Si Duterte ang dapat gawing alay na tupa para matiyak ang kaligtasan at kalusugan sa mga lugar-paggawa.

Cherry blossoms and surviving Covid-19

0

It was not the first time I heard about her story, but hearing it from her was inspiring.

‘Pinatay siya dahil sa kaniyang paghahangad ng tunay na kapayapaan’

0

“Pinatay siya hindi dahil siya ay rebelde, hindi [dahil] siya ay may ginagawang krimen. Bali pinatay siya dahil sa kaniyang paghahangad ng tunay na kapayapaan. Saan tayo nakakita, anong klaseng sistema ito, na ang mga taong naghahangad ng kapayapaan ay marahas na pinapatay?”

The post ‘Pinatay siya dahil sa kaniyang paghahangad ng tunay na kapayapaan’ appeared first on Kodao Productions.