In a decision signed on July 20, the Manila Trial Court Branch 20 denied the urgent motion of political prisoner Reina Mae “Ina” Nasino and her 21-day old baby River to be moved to the hospital because the conditions in Manila City Jail (MCJ) are not conducive for breastfeeding and protect them from spread of […]
The post Motion to move political prisoner Reina Mae Nasino and baby to hospital denied appeared first on Manila Today.
We, the undersigned 27 civil society organisations, are deeply concerned with the introduction of the National Security Law in Hong Kong. We call on the Governments of China and Hong Kong to repeal this law, which severely clamps down on the rights of the Hong Kong people.
Human rights alliance Karapatan condemned the continuing military operations in communities threatened by mining operations, saying these operations compound the problems faced by these communities amid the COVID-19 pandemic.
Human rights watchdog Karapatan raised alarm that jailing quarantine violators and shaming individuals infected with COVID-19 “would only worsen the impact of the pandemic even further” as the group assailed President Rodrigo Duterte’s orders for the Philippine National Police (PNP) to arrest individuals who violate quarantine protocols to “give [them] a lesson for all time” following Department of the Interior and Local Government (DILG) Undersecretary Martin Diño’s suggestion for a “shame campaign” for COVID-19 patients.
Noong nakaraaang Hulyo 18, 2020, ayon kay DOJ Secretary Menardo Guevarra, naging epektibo na sa ating bansa ang Republic Act 11479 o ang Anti- Terrorism Act.
Maala-ala na ilang araw pa lamang matapos itong lagdaan ng Pangulo noong Hulyo 3 ay ilang grupo na ng mga human rights advocates ang nagsampa ng kaso sa Korte Suprema upang hamunin ang legalidad ng batas na ito dahil sa paglabag sa ating Saligang Batas.
Kasama ang Center for Trade Union and Human Rights (CTUHR), kabilang ang inyong lingkod sa mahigit walong grupo na nagsampa ng kaso sa Korte Suprema upang labanan ang batas na ito.
Inaasahang madadagdagan pa ang bilang ng mga grupong magsasampa ng kaso laban sa Anti-Terrorism Act.
Malungkot isipin ngunit ngayon pang gitna tayo ng pandemya ay saka pa naisipan ng Kongreso na maglabas ng mapanupil na batas na ito.
Kung titingnan natin kasi, maliwanag ang paglabag ng batas na ito sa 1987 Philippine Constitution.
Una ay ang karapatan ng bawat mamamayan upang maging pribado at huwag pakikialam ng Estado sa kanyang pakikipag-usap kaninuman maliban lamang kung may legal na batas tungkol dito.
Ayon kasi sa Sec.16 ng Anti-Terrorism Act, ang pakikipag-usap ng isang taong pinaghihinalaang terorista ay maaring lihim na pakinggan o i-record ng isang pulis o militar sang-ayon sa utos ng Court of Appeals batay sa ex-parte application tungkol dito ng nasabing pulis o militar na sinasang-ayunan ng Anti- Terrorism Council.
Pinaghihinalaan ka pa lamang at wala pang maliwanag na batayan na ikaw ay isang terrorista ngunit maari ng pakialaman ng mga ahente ng gobyerno ang iyong mga pribadong komunikasyon nang hindi mo nalalaman.
Ang lihim na pagmamanman at pagre-record ng iyong mga usapang ito ay ibibigay ng Court of Appeals sa pulis o sa militar sa pamagitan ng isang aplikasyong ex-parte na sinasang-ayunan ng Anti- Terrorism Council.
Ang ibig sabihin ng salitang ex-parte ay hindi na nila pakikinggan ang inyong panig at bibigyan na lang ng karapatang mag-surveilance ang pulis o militar sa inyong mga pribadong gawain nang hindi natin nalalaman.
Paano na lang ang ating right to privacy and communication na ginagarantiyahan ng ating Saligang Batas?
Isa pa rin sa probisyon ng Anti-Terrorism Law na ating tinututulan ay ang Sec. 25 ng nasabing batas, pati na ang Sec. 26 at 27 nito.
Ayon sa Sec. 25, maaring itakda ng Anti-Terrorism Council na terorista ang isang tao o isang samahan basta may nakikita ang Anti-Terrorism Council na “probable cause” sa bagay na ito.
Ang ibig sabihin nito ay hindi na kailangan ang buong proseso ng pagdinig at maaring itakda na isang terorista ng Anti-Terrorism Council. ang isang tao o samahan batay lamang sa deklarasyon ng pulis o militar at laban sa kanya.
Ang kanyang mga pag-aari naman tulad ng bank accounts at iba pa ay maaring pagbawalan siyang galawin.
Isipin natin na ang Anti- Terrorism Council ay hindi naman husgado kungdi binubuo ng mga executive department secretaries na itinalaga ng Pang. Duterte.
Sa Sec. 26 at 27 naman, ay sinasabi na maaring ang Court of Appeals ang magdeklara sa isang samahan o organisasyon bilang terorista dahil hinihingi ito ng Department of Justice, at may karapatan ang Court of Appeals na maglabas ng preliminary order of proscription sa loob ng 72 oras.
Ibig sabihin nito ay hindi pa man naririnig ang panig ng KMU, Bayan, Gabriela at iba pang progresibong samahan o asosasyon ay maari na silang pansamantalang ideklarang terorista habang dinidinig pa ang kaso laban sa kanila .
Paano naman ang kanilang freedom of association at right to due process ayun sa Bill of Rights ng ating Saligang Batas?
Ngunit hindi lamang yun, mga kasama.
Tinututulan din natin ang Sec. 29 ng nasabing batas na nagsasabing ang isang taong pinaghihinalaang terorista ay maaring hulihin at ikulong sa loob ng 14 hanggang 21 na araw na walang kaso ng pulis o militar ayon sa utos ng Anti- Terrorism Council.
Ngunit ayon sa ating Saligang Batas, tanging isang huwes lamang ang may karapatang magpakulong sa isang tao sa pamamagitan ng paglabas ng mandamiento de aresto o warrant of arrest. Ang Anti-Terrorism Council ay hindi huwes at walang karapatang maglabas ng warrant of arrest.
Isa pa, nakasaad din sa ating Saligang Batas ang karapatan ng isang akusado sa isang mabilis na paglilitis.
Nakapagtataka kung bakit binibigyan ng batas na ito ng 14 hanggang 21 araw pa ang pulis o militar bago sila magsampa ng kaukulang kaso sa taong pinaghihinalaang terorista.
Sa ating Saligang Batas, nakasaad na dapat sampaan ng kaso sa loob ng tatlong araw ang isang nakakulong kahit na suspendido ang pribilihiyo ng writ of habeas corpus, kung hindi man, siya ay dapat palayain.
Higit sa lahat, pinalawak ng Anti-Terrorism Act ang ibig sabihin ng terorismo.
Ayon sa Sec. 4 ng batas na ito ay nagkasala ng terorismo ang sinumang gumawa ng hakbang na maglalagay sa panganib sa buhay ng ibang tao upang makalikha ng public emergency.
Napakalawak ng depisyong ito kung kayat sinabi ng Human Rights Watch na ang pagsisimula ng away sa loob ng isang inuman ay maaring sakop sa depinisyong nabanggit.
Sinabi rin ng Commission on Human Rights na maaring gamitin ang batas na ito laban sa mga mamamayang gumagawa lamang ng kanilang batayang karapatan tulad ng karapatang mag-ingay laban sa mga pagkukulang ng ating gobyerno.
Sa ngayon, ang bola ay nasa kamay na ng Korte Suprema.
Bagamat ang karamihan sa mga Supreme Court Justices ay itinalaga ni Pang. Duterte, umaasa pa rin tayo na pakikinggan nila ang ating hinaing sa bagay na ito at mananaig ang kanilang pagtingin sa ating Saligang Batas.
Sa ngayon ay huwag tayong tumigil sa pagsigaw: Anti- Terrorism Law, ibasura!
May linya ang mga tagasuporta ng rehimeng Duterte kaugnay ng krisis sa ekonomiya sa panahon ng coronavirus disease-2019 (Covid-19): Wala tayong magagawa, pandaigdigan ang krisis. Lahat naman apektado. Tiis-tiis na lang.
Nariyan din ang mga katulad ng Brazil, na may maka-Kanang presidente, si Jair Bolsonaro, na kinukumpara kay Trump at sa Pangulo ng Pilipinas. Katulad ni Trump, mayabang ding sinabi ni Bolsonaro na hindi maaapektuhan ng Covid-19 ang kanyang bansa. Ayaw pa magsuot ng face mask si Bolsonaro, katulad ni Trump. Ngayon, mahigit 2.1 milyon ang kumpirmadong maysakit ng Covid-19 sa Brazil, habang halos 80,000 naman ang namatay.
Ganun din ang aktitud ni Duterte sa unang dalawang buwan ng Covid-19: binalewala, minaliit. Pinalusot ang mga turistang Tsino na galing sa pinagmulan ng sakit sa Wuhan, China. Noong nagkaroon na lang ng lokal na transmission, saka naalarma. Lockdown ang pangunahing porma ng pagtugon ng rehimeng Duterte sa pandemyang ito. Ngayon, Pilipinas na pangalawa sa may pinakamalaking bilang ng kasong Covid-19 sa Timog Silangang Asya, sa halos 70,000. Umabot na sa 1,835 katao ang Pilipinong namatay sa sakit na ito.
Samantala, nariyan ang mga bansang tulad ng Vietnam, South Korea, Taiwan, New Zealand, atbp. na mabilis na tumugon sa paraang dapat: malawakan at libreng testing, contact-tracing, isolation at treatment. Wala nang kaso ng Covid-19 ang Vietnam, habang inaapula na lang ang papakaunting kaso sa ibang nabanggit na bansa.
Ibig sabihin lang nito na hindi unibersal ang nararanasan ng Pilipinas. May mga halimbawa sa ibang bansa ng matagumpay na pagtugon sa krisis na ito.
Sa larangan ng ekonomiya, sa usapin ng kabuhayan ng mga mamamayang Pilipino, masasabing hindi lang Covid-19 ang nagdulot ng pinakamatinding krisis sa kasaysayan ng bansa. Hindi lang pandemya ang dahilan ng pagkakaroong ng tantiya ng Ibon Foundation na 14 milyong walang trabaho ngayon (sa 45 milyong labor force).
Sino nga ba ang nagtakda ng pinakamahabang lockdown (o community quarantine) sa kasaysayan ng mundo? Paulit-ulit na inekstend ang lockdown, dahil ang batayang rekisito para buksan ang ekonomiya sa panahon ng Covid-19 — libreng mass testing — ay hindi ginagawa. Sino ba naman ang pangunahing umatupag sa panunupil at pasismo, sa pagpasa sa mala-batas militar na Anti-Terrorism Act of 2020, sa halip na magpatuloy magbigay-ayuda sa mga nawalan ng trabaho? Sino ba naman ang nanguntang ng halos P9- Trilyon sa ngalan daw ng Covid-19 pero hindi naman nagamit para sa pagsalo sa mga nawalan ng trabaho at maliliit na negosyong nagsarahan?
Kung gugustuhin ng rehimeng Duterte, kayang kaya nito magbigay ng bailout sa 14 milyong nawalan ng trabaho, sa middle class na bumaba ang suweldo at nagtrabaho-mula-sa-bahay, sa mga maralita sa informal sector na lalong wala nang makain. Sa halip, pag-bailout sa turismo, sa malalaking negosyo, at pagpapatuloy ng Build, Build, Build (na pinakikinabangan ng mga dayuhang negosyanteng nakakontrata) ang inatupag nito.
Pinayagan nito ang pagbukas ng ekonomiya at pagbalik-trabaho ng mga manggagawang may trabaho pa kahit na kumakalat pa ang Covid-19 sa bansa. Sinabi pa ni Harry Roque, tagapagsalita ni Duterte, na “pribadong sektor” na ang bahala sa Covid-19 testing ng mga manggagawa. Wala itong ginawa habang ginawang pagkakataon ng mga kapitalista ang pandemya para magbawas ng empleyo sa mga pagawaan nito, magbawas ng sahod at benepisyo, magsagawa ng rotational na pagtatrabaho, manupil ng mga unyon ng mga manggagawa — lahat nang bagay na lalong nagpapahirap sa mga manggagawa.
Resulta ng kapabayaan ng rehimen ang malalang krisis sa ekonomiya ng mga mamamayan. Lagi namang ito ang dahilan ng mga krisis sa ekonomiya — resulta ng kawalan ng pakialam ng isang Estado — bago pa mang ang pandemya. Pero dahil sa Covid-19, mas naging lantad ang katotohanang ito. Likha ng tao, o man-made, ang malawakang disimpleyo at kawalan ng kabuhayan ng mga Pilipino. Hindi na ito masisisi sa Covid-19. Isa lang ang maaaring ituro nating pangunahing salarin.
Written and illustrated by graduates of a 2018 workshop, Historya (Children Creating Stories from Cebu History), the story book “Si Leon Kilat ug ang Sigbin” (Leon Kilat and the Sigbin) is part of a continuing campaign to reconnect local youth to their Cebu roots.
The post Cebuano children to launch Leon Kilat book on hero’s 147th birth anniv appeared first on Kodao Productions.
Paulit-ulit na lang. Paulit-ulit ang panghahamak sa mga mangingisdang Pilipino ng mga Tsinong nang-aangkin sa West Philippine Sea.
Noong nakaraang taon, sa gitna ng gabi at dagat noong Mayo 29, 2019, napabalita ang pagbangga ng isang Chinese fishing vessel sa isang pampalakayang bangka. Nagulat umano ang lahat na lulan ng Gimver 1, dahil pawang natutulog silang lahat nang nangyari ang insidente.
Salamat sa saklolo ng isang bangka ng Vietnam na malapit, at nasoklolohan ang mga mangingisda. Nakatatak na sa kasaysayan ang sambit ng mga Biyetnames sa sinaklolohang mga Pilipino: “Vietnam, Philippines, friends.”
Kaysaya sanang mapakinggan ng mga kataga, kasama na rin ng unang pagkondena ni Defense Sec. Delfin Lorenzana at ng Malakanyang sa insidente. Anila, “duwag na aksiyon” ang pag-abandona ng mga intsik sa mga Pilipinong mangingisda. Pero nangyari man ang imbestigasyon, naabsuwelto pa rin ang mga Tsino. Nawala ang matapang na tono ng mga Pilipinong opisyal, habang hindi na napakinggan ang mga mangingisdang Pinoy na nawawalan ng kita dahil sa limitadong galaw sa dagat.
Dalawang insidente lang ito ng paghahari ng mga Tsino sa West Philippine Sea at iba pang bahagi ng karagatang pag-aari dapat ang Pilipinas. Sa mga nakaraang mga taon, tuluy-tuloy ang pag-aangkin ng China sa karagatang ito ng Timog-Silangang Asya.
Kumpara sa tindig ng karating-bansa sa rehiyon, kakaiba ang tindig ng Pilipinas sa agresyon ng mga Tsino. Rehistrado ng mga bansa tulad ng Vietnam ang kanilang pagtutol sa pamamalagi ng mga bangkang Tsino sa kanilang bakuran, at nagawa pa ngang itaboy ang mga ito papalayo sa kanilang bahagi ng karagatan. Pero malayo ito sa larawan na iniwan ng insidente ng Gimver1. Tila yumuko ang Pilipinas sa lakas ng mga Intsik.
Ganun na lang ang lakas ng loob ng mga Tsino na banggain ang mga angkang pamalakaya ng Pilipinas. Habang nitong papasok ang pandemya dulot ng coronavirus disease-2019 (Covid-19), mismong si Pangulong Duterte ang nagsambit na ayaw niyang masaktan ang damdamin ng mga Tsino. Kung ayaw niyang masaktan ang damdamin ng China kahit pa sa usapin ng pagpasok ng sakit sa bansa, lalo pa kaya sa usapin ng maliliit lamang na tao, oo lalo na ng mangingisdang mga Pilipino.
Apat na taon na ang nakalilipas nang nakatanggap ng desisyon ang Pilipinas pabor sa claim nitong pag-aari ng bahagi ng dagat na inaangkin ng China. Apat na taon na rin ang pamumuno ni Duterte. Apat na taon rin ito ng patuloy na pamamayagpag ng mga Tsino sa WPS at iba pang bahagi ng dagat na teritoryo ng Pilipinas.
Apat na taong mistulang pagpapakatuta ng gobyernong Pilipino sa isang bagong-usbong na imperyalista sa mundo.