The city government of Davao has allotted PHP69.3 million as its counterpart to fund the conduct of the Palarong Pambansa 2019.
DSWD-XI: Revalidated list of social pensioners out by June
The Department of Social Welfare and Development in Davao Region (DSWD-XI) is eyeing to complete by June this year the cleaning of the list of social pensioners under its program Social Pension Program for Indigent Senior Citizens (SPISC).
‘Atin ang Pinas!’| Groups reiterate sovereign rights in PH waters
By ANNE MARXZE D. UMIL
Bulatlat.com
MANILA – As the country commemorated Araw ng Kagitingan (Day of Valor) today, April 9, hundreds protested in front of the Chinese Consulate in Makati City against China’s continuing invasion of the West Philippine Sea and other parts of the Philippine waters.
Led by the broad patriotic alliance, Pilipinong Nagkakaisa para sa Soberanya (P1NAS), they also condemned President Duterte for his weak stand against China’s incursion and for favoring loans which they described as disadvantageous to the welfare of the Filipino people.
“Today, we recall the sacrifices and heroism of Filipinos who fought foreign invaders in the Fall of Bataan. We reaffirm the need to defend Philippine sovereignty, sovereign rights and territorial integrity against any and all foreign occupation and intervention,” the group said in a statement.
Senatorial candidates Neri Colmenares, Jose Manuel “Chel” Diokno, Leody De Guzman and Sammy Matula joined the protest.
Colmenares slammed Duterte’s subservience to China. “During the campaign period (2016 elections), Duterte said he would assert our rights in the West Philippine Sea but when he was elected as President, everything changed. His foreign policy became a kowtowing policy,” Colmenares said.
Colmenares said Duterte’s claim that China would attack the Philippines once he fights for the country’s sovereign rights in the Philippine waters is a sham as the international community, especially the neighboring countries, would certainly protest against China’s aggression. He said that as president of the Philippines, Duterte could always fight for the country’s sovereignty especially because the Permanent Court of Arbitration invalidated China’s claim in the West Philippine Sea. However, the president chooses not to, Colmenares said.
“What the Philippines needs is a patriotic leader, not a macho leader but weakling in defending the West Philippine Sea,” he added.
Diokno also urge other Filipinos to stand up for the Philippines sovereign rights in West Philippine Sea. “It is about time, we should let Duterte and China know that this is ours. The Philippines is for the Filipinos and we will stand up for our country until the end,” he said.
Dumagat leader Wilma Quierrez meanwhile lambasted the onerous loan of the Philippines government to China. She said this loan which was supposed to fund the New Centennial or Kaliwa or Kanan dams would only wipe out their ancestral lands in Sierra Madre.
“This will ruin the livelihood of the Dumagat tribe and the peasant farmers and fisherfolk in the provinces of Quezon and Rizal,” she said.
Read: In the Philippines, a dam struggle spans generations, inspires songs of unity for the environment
She said the Dumagat and other indigenous people who will be affected by the dam projects will not get tired of coming back to the country’s capital to protest.
“That is why I brought with me today my two children so that they will continue our fight,” she said.
Renato Reyes Jr., secretary general of Bagong Alyansang Makabayan (Bayan), said that they aspire for the country to be independent and not to be reliant on imperialist countries’ weapons, military base and deceitful economic aid.
“What we want is a genuine independent foreign policy that prioritizes our interest as Filipinos,” Reyes said.
The program in Chinese Consulate ended with the protesters waving the Philippine flag in front of The World Center building.
“We know it’s holiday, but there are people of the Chinese Consulate who are watching us down here. Let us wave our flags and say in full force, ‘Atin ang Pinas! China layas!” (The Philippines is ours! China, get out! ) Reyes said.
The post ‘Atin ang Pinas!’| Groups reiterate sovereign rights in PH waters appeared first on Bulatlat.
Marcos sa Negros
Sa “Challenges for Cultural Studies Under the Rule of Global War,” sanaysay na nalathala noong 2004, tumanggi si Neferti Xina M. Tadiar, kritikong pangkultura, na magbigay ng prediksyon tungkol sa hinaharap.
Aniya, hindi makakatulong ang paglingon sa nakaraan para maunawaan ang hinaharap dahil ang huli ay hindi bunga ng “abstraktong lohika na ang mga tendensya ay pwedeng mabanaag sa maraming historikal na panahon.” Sa halip, ang hinaharap, sabi niya, ay “resulta… ng mapagpalayang pakikibakang panlipunan ng mga mamamayan at ng mga pagsisikap ng mga naghaharing elite na hadlangan at talunin sila.”
Pero lumalabas na makabuluhan ang sanaysay sa hinaharap nito, sa ating kasalukuyan sa partikular. Sa sulating iyun, at sa iba pa, pinalutang ni Tadiar ang hamon, na sinikap din niyang tugunan, na ipakita ang gamit ng kultura sa pasismo — na ramdam na reyalidad ngayon.
Paglalarawan pa niya sa sitwasyon noon: “Gera sa terorismo, gera sa droga, gera sa krimen, gera sa kahirapan” — lahat, halimbawa ng tinawag niyang “paghahari ng gera.” At maidadagdag ang “gera sa Kaliwa” at “gera sa korupsyon” ni Rodrigo Duterte, bahagi ng tunguhin ng “maka-Kanang populismo” na isa sa sumunod at humalili sa tunguhing “paghahari ng gera” ng imperyalismong US.
Madiin si Tadiar na sa panahong sagad at lantad ang paggamit ng rehimen ng dahas, lalong mahalagang larangan ng labanan ang kultura. Ipinapaalala niya na ang mga nangungunang halimbawa ng pasismo sa kasaysayan ay humalaw ng lakas sa iba’t ibang aspeto ng kultura ng kanilang bansa at umani hindi lang ng pagpayag ng mga mamamayan kundi ng aktibong pagsuporta.
Matapos ang pagpaslang sa 14 na magsasaka at pagdakip sa 15 pa sa Negros Oriental nitong Marso 30 ng pinagsamang pwersa ng pulisya at militar, makikita ang tangka ng gobyerno sa pagbibigay-katwiran.
Malinaw ang Philippine News Agency: mga miyembro ng New People’s Army ang pinaslang, hinainan sila ng warrant of arrest at “nanlaban,” at nakarekober mula sa kanila ng mga baril, granada at iba pang kagamitan. Paalala rin ng “balita,” itinuturing ng US at European Union na grupong “terorista” ang NPA at Communist Party of the Philippines.
Inulit ito ni Salvador Panelo, tagapagsalita ng pangulo, at inulit pang muli. Aniya, batayan ng paglalabas ng warrant of arrest ang pagkatukoy sa mga pinaslang at mga dinakip bilang “suspek sa partikular na mga ambush, tangkang pananambang.”
Ginawa nang kalakaran ng Oplan Tokhang, ng “gera kontra-droga” ni Duterte, ang ganito: binabanggit ang mga ligal na batayan para sikaping bigyang-katwiran ang iligal na hakbangin, ang pagpatay sa mga “nanlaban” diumano. Sinasabi ng rehimen ang mga argumentong ligal hindi pangunahin para itulak ang paglilitis at paghatol sa mga pinagbibintangan; wala nang punto dahil patay na sila. Ginagamit ng rehimen ang mga ito para pakilusin ang madidilim na nosyon tungkol sa mga rebelde, Komunista, terorista, kriminal at kaaway ng gobyerno — at agad idugtong sila sa kamatayan.
Isang antas ang igiit ang kawalan ng legal na batayan para patayin ang sinumang pinagbibintangan o may warrant of arrest. Isang antas din ang pabulaanan ang akusasyon sa mga pinaslang, at patunayang nagsisinungaling ang gobyerno; katunayan, sinungaling ang gobyerno. Isa pang antas ang ipakita ang tunay na adhikain at gawain ng mga NPA, at ng suporta sa kanila ng mahihirap sa kanayunan.
Pero dapat tumbukin ang nagpapabilis ng hatol na kamatayan sa kanila: ang pagsusuri-panawagan na karapat-dapat silang patayin. Pinapaalingawngaw ang mga ito ng rehimeng ito, mula sa presidenteng walang bukambibig kundi “Patayin!” hanggang sa iba’t ibang tagapagsalita ng gobyerno, hanggang sa mga trolls na ang panawagan ay “Obosen!” Ang hinahangad, instant na lunas sa pinalaking problema ng droga at kriminalidad, pagtuligsa sa gobyerno at rebelyon; bukod pa sa pekeng pakiramdam ng seguridad.
Ang napapatahimik, napapasang-ayon, o napagsasalita pa nga katono ng ng rehimen ng mga paliwanag ng Palasyo: iyung seksyon ng masa kung saan malakas na ang hatak ng rehimen at ng gusto nitong kaisipan. Sila iyung matabang lupa para sa kaisipang “Kung wala kang ginagawang masama, wala kang dapat ikatakot,” dahil wala silang ginagawang masama para sa rehimen.
Sa ganitong paraan sinisikap ng gobyerno na ihiwalay ang mga mapanuri o kritikal mag-isip sa hanay ng mamamayan, iyung hindi madaling makumbinsi sa pagpatay sa 14 na magsasaka, at malawak ang hanay na ito lampas sa mga aktibista at progresibo. Laban sa kanila, ang armas ng gobyerno ay pananakot at aktwal na dahas. Mula pagbabanta ng panggagahasa hanggang sa pagbabansag na bakla sa social media, mula sa mga komentong galit hanggang sa mga komentong anti-intelektwal, at mula sa babala ng mga opisyal ng barangay hanggang sa aktwal na paniniktik — ang gusto ay patahimikin ang mga mapanuri at aktwal na nagsasalita laban sa gobyerno.
Mahalagang pansinin, habang tumatagal ang rehimeng Duterte, nagiging mas manipis ang mga pagbibigay-katwiran nito habang nagiging malawak at masinsin ang pananakot nito.
Nitong dulo ng Marso, lumabas sa balita ang pahayag ni Duterte mismo: lumala raw ang sitwasyon ng iligal na droga sa bansa. Bilyun-bilyong pisong halaga ng droga ang nasasabat ng kapulisan nitong mga nakaraang araw at pumasok na raw ang iba’t ibang sindikato ng droga sa bansa. Panakot niya: ang Pilipinas, posibleng maging katulad ng Mexico na kontrolado ng mga kartel ng droga.
Sa isang banda, pinapatunayan nito ang matagal nang sinasabi ng mga progresibo: hindi matatapos ang suliranin sa droga at kriminalidad sa pamamagitan ng pagpaslang. Ang kailangan: tapusin ang malaganap na kahirapan, kagutuman at kawalang-trabaho. Gayundin, papanagutin ang mga druglord na nasa hanay ng mga naghaharing uri at ang mga kasabwat nila sa gobyerno, pulisya at militar.
Sa kabilang banda, totoo ba ito? Magulo ang mga datos ng gobyerno sa usaping ito, at maipagpapalagay na sinasadyang guluhin. Totoo bang matapos patayin ang libu-libong maralitang suspek sa droga ay napalitan sila, nadagdagan pa, at agad-agad? Hindi kapani-paniwala.
Maaalala ang ilang taon nang mga pahayag ng militar tungkol sa “pagtapos” sa insurhensya — at maging sa batas militar sa Mindanao. Laging mga pahayag na may deadline na panahon ng pagtapos at puno ng kapasyahan. Pagkatapos, pagtanggap na hindi nagtagumpay at kailangan pang palawigin ang programa. Ang kongkretong resulta: tuluy-tuloy na panunupil, hindi pagkwestyon sa pagharap ng gobyerno sa insurhensya.
Matatandaan din ang pagbalewala ni Inday Sara Duterte sa pagiging matapat sa mga pulitiko; isinasapuso ito ng kanyang ama. Ang habol niya, hindi katapatan o integridad sa mata ng sambayanan o paghusga ng kasaysayan. Ang mga pahayag niya, mas may layuning taktikal, mainam suriin hindi lang ang nilalamang katotohanan kundi ang gustong makuhang reaksyon. Halimbawa: ang bigyang-katwiran ang pag-alis sa International Criminal Court at pagpapatuloy ng “gera kontra-droga.”
Batay sa ikinikilos ng rehimeng Duterte, ang gusto nito ay gawing kalakaran, “new normal,” ang pamamaslang. Gagamitin na itong pamalagiang instrumento ng panlipunang kontrol — para patahimikin ang lahat ng itinuturing na kalaban ng gobyerno. Maraming pampulitikang layunin ang paglilingkuran: depensahan ang naghaharing sistema at panatilihin ang rehimen sa kapangyarihan. Paglingkuran ang interes ng US at China, at ng mga naghaharing uri sa bansa, lalo na ng paksyong pulitikal ng mga Marcos at Macapagal-Arroyo.
Bagamat lutang ang pagiging bago ng pasismo ni Duterte, makikitang pagpapaigting din ito ng panunupil ng mga naunang rehimen. Ang Mindanao na pinadalhan ni Noynoy Aquino ng 60 porsyento ng militar, ipinailalim na sa batas militar. Gayundin halos ang mga rehiyong Negros, Bicol at Samar na paboritong target ng mga programang kontra-insurhensya. Ang pamamaslang at pagdukot na ginawa ng rehimeng Macapagal-Arroyo sa mga rehiyon sa labas ng Metro Manila, pinaabot na sa sentro ng bansa.
Ang magkakasunod na pangulong humalaw sa Kaliwa para maupo sa pwesto, laging nagsisikap higitan ang nauna sa pag-atake sa Kaliwa kapag nakaupo na. Bukod sa pagpapatuloy ng mga patakarang pang-ekonomiya, ipinagpatuloy rin nila sa esensya ang programang kontra-insurhensya na tulak ng US at militar.
Syempre pa, paglaban ang magiging tugon ng mga nagsusulong ng karapatang pantao, at buhay ng mga maralita’t magsasaka, laban sa rehimeng Duterte. Tiyak, aabutin ng mga aktibista at progresibo ang pinakamaraming mamamayang mapanuri sa isyu, sa mga pahayag, at sa mga hakbangin ng rehimeng Duterte. Tiyak, bubuuin ang kapasyahan nilang kumilos at lumaban sa pamamagitan ng mga solidong talakayan, gamit ang mga praymer, at pag-aalabin ang kagustuhan nilang magprotesta at lumaban sa rehimen.
Sa kongklusyon ng libro kung saan sinuri niya ang iba’t ibang porma ng paggana ng ideolohiya, sinabi ni Terry Eagleton, teoristang pangkultura: “may isang lugar higit sa lahat kung saan ang gayung mga porma ng kamalayan ay pwedeng matransporma nang halos literal na overnight, at iyan ay sa aktibong pampulitikang pakikibaka.”
Paliwanag niya: “Hindi ito paniniwalang di-kritikal na tinatanganan ng Kaliwa kundi empirikal na datos. Kapag ang mga kalalakihan at kababaihan na sangkot sa payak, lokal na porma ng pampulitikang paglaban ay naitulak ng panloob na momentum ng gayong mga tunggalian sa direktang kumprontasyon sa kapangyarihan ng estado, posible na ang kanilang pampulitikang kamalayan ay mabago nang mapagpasya at nang hindi bumabalik sa dati [Ideology, 1993].”
Pinakahuling nagpatotoo ang Marxistang pilosopong si Alain Badiou, at patungkol sa mas malaking grupo: “Nagsimula ang mga tao ng henerasyon ko ng kanilang pampulitikang paninindigan sa pagposisyon sa mga tunggaliang kolonyal. Una, ang gera sa Algeria at pagkatapos ang gera sa Vietnam…” Nang dahasin ng kapulisan ang kanilang protesta, sabi niya: “Danas din iyun sa dahas na kayang idulot ng mundo kapag malalaking interes ang nakataya.”
Hindi sinasadya ng rehimeng Duterte, pero naghahain ito ng maraming isyu na nagbubukas ng mga pagkakataon sa mga mamamayan hindi lang para labanan ito, kundi para makibaka para baguhin ang bayan at mundo.
09 Abril 2019
Isang pagsipat sa Araw ng Kagitingan
Suriin natin ang nakaraan para mas maintindihan ang kahulugan ng kabayanihan.
Ang partikular na komemorasyon 77 taon na ang nakaraan ay ang pagsuko ni Major General Edward King sa 76,000 sundalong Pilipino, Amerikano at Tsino sa mga Hapon. Pinilit silang paglakarin mula Mariveles, Bataan hanggang Camp O’Donnell, San Fernando. Tinawag itong Bataan Death March hindi lang dahil sa distansyang 145 kilometro na inabot ng limang araw ang paglalakad kundi dahil sa libo-libo ang namatay dahil sa gutom at sakit, bukod pa sa pagmamalupit ng mga sundalong Hapon.
Ang tanong marahil sa puntong ito: Nasaan ang kagitingan sa tinaguriang pagbagsak ng Bataan (Fall of Bataan)? Bakit kailangan pang alalahanin ang trahedyang pinagdaanan ng libo-libong namatay sa Bataan Death March?
Kung susuriin ang ilang interpretasyon sa nangyari, ang mga nahuli’t sumukong sundalong Pilipino noong panahong iyon ay magigiting. Kahit na ang pagsuko sa Bataan ay nagresulta sa pagbagsak ng Corregidor, hindi naging madali para sa mga Hapon na gapiin ang mga baseng militar ng mga Amerikano sa buong Pasipiko. Napilitan kasi ang mga Hapon na maging mas maingat at magdahan-dahan dahil sa karanasan nila sa Bataan. Dahil dito, nagkaroon ng oras ang Estados Unidos at ang mga alyado nito para maghanda sa mga susunod pang laban tulad ng Battle of the Coral Sea (Mayo 4-8, 1942) at Battle of Midway (Hunyo 4-7, 1942).
Kasaysayan din ang magpapatunay na nakuhang muli ng pinagsamang puwersa ng mga Amerikano at Pilipino ang Bataan noong Pebrero 8, 1945. Sa pagtatapos naman ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, nilitis ng isang Amerikanong military tribunal si Lieutenant General Homma Masaharu, ang kumander ng mga sundalong Hapon na sumakop sa Pilipinas. Dahil napatunayang responsable sa Bataan Death March, pinatay siya sa pamamagitan ng firing squad noong Abril 3, 1946 (o anim na araw bago ang ika-apat na taong komemorasyon ng tinatawag natin ngayong Araw ng Kagitingan).
Totoo naman ang sakripisyong ipinakita ng mga Pilipinong sundalong lumaban sa mga Hapon. Pero tandaan sana nating nagmistulang lunsaran lang ang Pilipinas ng mga giyera ng agresyon ng Amerika at ng mga alyadong bansa nito tulad ng Gran Britanya, Unyong Sobyet at Pransya. Sila ang bumubuo sa tinaguriang Big Four ng Allied Powers. Kasama sa iba pang bansang alyado ng Amerika noon ang Tsina, at ito ang magpapaliwanag kung bakit may mga Tsinong sundalo ring kasama sa Bataan Death March.
Ang kasaysayan ng Pilipinas ay kasaysayan ng paglaban sa mga mananakop. Nasa proseso na tayo ng pagkamit ng tunay na kalayaan noong huling dekada ng ika-19 na siglo pero inagaw ng Amerika ang tagumpay na ito sa pamamagitan ng pakikipagkasundo sa mga Kastila. Nagmistulang kasangkapan ang Pilipinas na ibinigay ng mga Kastila sa mga Amerikano sa pamamagitan ng Treaty of Paris na pinirmahan noong Disyembre 10, 1898. Sa katunayan, nagbayad ng US$20 milyon ang Amerika sa Espanya para sa Pilipinas. Kung ang populasyon ng Pilipinas ay 7.8 milyon noong 1898, mistulang binili ng Amerika ang Pilipinas mula sa Espanya sa halagang $2.55 bawat Pilipino.
Ano ba ang mayroon sa Pilipinas at sinakop ito ng mga Kastila, Amerikano at Hapon? Kung susuriin ang isang sikat na kanta tungkol sa ating bayan, tayo ay lupain ng ginto’t bulaklak. Sa madaling salita, nariyan ang mga yamang lupa at yamang dagat, bukod pa sa lakas paggawa ng mga ninuno natin.
Ito rin ang magpapaliwanag kung bakit patuloy ang pagpasok ng mga mananakop sa kasalukuyang panahon. Kahit na sabihing hindi na dayuhan ang mga nasa gobyerno, mistulang dayuhan pa rin ang kanilang perspektiba lalo na sa usapin ng proteksyon ng ating pambansang soberanya.
Totoong dapat isakonteksto ang komemorasyon ng mga makasaysayang pangyayari tulad ng nangyari noong Abril 9, 1942. Hindi po ito simpleng usapin ng kanya-kanyang opinyon o interpretasyon ng nakaraan. Higit sa lahat, ito ay ang pagkakaroon ng perspektibang ipagpatuloy ang sinimulan ng ating mga ninuno para tunay tayong maging malaya sa mga mananakop na dayuhan.
Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa https://risingsun.dannyarao.com
Trabahador na seasonal
Sa kaso ng Universal Robina Sugar Milling Corporation vs. Nagkahiusang Mamumuo sa URSUMCO – NFL, na denisisyunan ng Korte Suprema nito lamang Nobyembre 28, 2018 ay nilinaw ng Kataastaasang Hukuman kung kailan ang mga seasonal workers ng kompanya ay maaring ituring na permanent o regular employees nito.
Pagkatapos ng milling season, ang nasabing mga seasonal employees na ito ay binibigyan pa rin ng trabaho ng kompanya bilang mga taga repair o taga ayos sa mga sirang gamit sa loob ng kompanya.
Ang sahod na tinatanggap ng mga seasonal employees na ito ay mas mababa kung ihambing sa sahod ng mga regular na empleyado.
Dahil dito, hiniling ng unyon sa kompanya na gawing regular ang 78 seasonal employees ng kompanya at taasan ang kanilang mga sweldo.
Tumanggi ang kompanya.
Isinampa ng unyon ang kaso sa Voluntary Arbitration.
Kinatigan ng Voluntary Arbitrator ang unyon at inutos sa kompanya na gawing regular ang mga seasonal workers nito.
Umakyat naman ang kompanya sa Court of Appeals ngunit ganun pa rin ang naging hatol ng Court of Appeals : kinatigan nito ang unyon at inutos sa kompanya na gawing regular ang mga seasonal workers nito.
Hindi pa rin tumigil ang kompanya at umakyat ito sa Korte Suprema.
Sa desisyon ng Korte Suprema ay nilinaw nito na ang isang trabahante ay maituturing lamang na regular kung ang ginagawa niya ay mahalaga o kailangan sa negosyo ng kompanya.
Kapag ganun ang kanyang ginagawa ay hindi siya maaring tanggalin sa kanyang trabaho maliban lamang kung may makatuwirang dahilan para gawin ito.
Sa bahagi naman ng mga seasonal employee, sila ay kailangan lamang ng kompanya sa loob ng isang season (e.g. planting season, milling season, etc.).
Pagkalipas ng season na ito, ay wala na silang trabaho at mag-aantay na naman uli nang pagdating ng bagong season o panahon.
Ngunit hindi ito nangyayari sa mga seasonal workers ng kompanya, sabi ng Korte Suprema.
Pagkalipas ng milling season, ay patuloy pa rin silang nagtatrabaho sa kompanya bilang mga repairmen.
Ang pagiging repairmen ay mahalaga at kailangan sa negosyo ng kompanya sapagkat hindi ito maaring magpatuloy sa kanyang negosyo kung walang magkukumpuni o magsasaayos ng mga sirang piyesa nito.
Kung ganun, ayon sa Korte Suprema, ay dapat lamang ituring na permanent o regular employees ang mga seasonal workers na ito.
Kaya bilang pagsunod sa utos ng Korte Suprema ang 78 na seasonal workers ng kompanya ay ginawa na nitong regular o permanent workers.
Mabuti na lamang at may unyon na nagtatanggol sa kanilang karapatan.
‘Atin ang ‘Pinas, China layas!’
Nananawagan sila na itigil ng China ang panghihimasok nito sa teritoryo ng bansa kabilang na ang mga isla sa West Philippine Sea (WPS). Ayon sa P1NAS, sa kabila ng panalo ng bansa sa International Tribunal ay patuloy pa rin ang pag-okupa ng China at pag-angkin sa ilang isla sa WPS.